شیشه

1667 شمار بازدید :

در تعریف شیشه گفته شده است: شیشه جسمی است شفاف و حاکی ماوراء و شکننده و مخلوطی است از سلیکات های قلیایی که از ذوب کردن و سپس شکل دادن آن با دست یا قالب، پدید می آید و از آنجا که شیشه دارای شکل هندسی نیست می توان آن را به شکلهای مختلف درآورد.

سیر تاریخی شیشه گری

شیشه را نخستین بار فینیقیها پیش از هزاره چهارم قبل از میلاد ساختند و سپس ملل و اقوام دیگر همچون مصریان، ایرانیان، هندیان، ودیگران نیز موفق به ساخت شیشه شدند.

قدیمی ترین نمونه ها از شیشه های دست ساز در خاورمیانه پیدا شده است. باستان شناسان معتقدند که سومریها در هزاره سوم قبل از میلاد با شیشه، آشنایی داشته اند. گیرشمن بطریهای شیشه ای زیادی از حفاریهای معبد چغازنبیل به دست آورده است. از زمان هخامنشیان، شواهد اندکی برای استفاده کلی از شیشه در دست است. آثار شیشه ای کهن نشان میدهد که تا قبل از سده اول پیش از میلاد، از شیشه فقط به حالت توده ای استفاده می کرده اند. با کشف اشیای شیشه ای زمان پارتها و ساسانیان می توان گفت صنعت شیشه سازی در ایران رواج کامل داشته و از دو روش ساخت «دمیدن در قالب» و «دمیدن آزاد» استفاده می شده است. از دوره سلجوقیان تا دوره مغول ظرفهای شیشه ای بسیار زیبا با تزیینات مختلف به صورت مینایی، تراشیده یا با نقوش افزوده از کوره شیشه گران شهرهای مختلف ایران بیرون می آمد.

قرون پنجم و هفتم قمری را می باید اوج صنعت شیشه گری ایران به حساب آورد زیرا در این دوران، صنعتگران و هنرمندان به شیوه های جدیدی روی آوردند و با استفاده از قالبهای گوناگون نقوش برجسته و فرورفته در شیشه را رواج دادند و حک و تراش روی شیشه را به خدمت گرفتند و از همین دوران است که نقاشیهای گوناگون از قبیل اشعار و آیات و گلهای تزیینی، شکل جانوران به عنوان عاملی مکمل وارد شیشه گری ایران می شود.